Donderdag 11 mei, kwart over één. De leerlingen van het vijfde leerjaar van de St. Martinusschool in Beveren-Waas komen de klas binnen. "Goede middag, vandaag gaan we verder werken aan onze Podcast over onze schoolreis naar de grotten van Han." "Meester mogen wij ons al gaan verkleden? " komt het antwoord als snel. "Wacht, ik ga eerst nog even uitleggen wat we vandaag allemaal zullen doen…..".

“Met deze lessen speel ik in op de intrensieke motivatie. De leerlingen doen wat ze moeten doen omdat ze het leuk vinden. Kinderen zijn daardoor meer gemotiveerd én deze manier van lesgeven wakkert hun creativiteit enorm aan.”

Urbain - Leerkracht

Enkele weken geleden ging de St. Martinusschool op schoolreis naar de grotten van Han en Dinant. De leerlingen van het vijfde namen een digitaal fototoestel mee. Nadien selecteerde een groepje kinderen tijdens de les de foto's en bewerkte ze in iPhoto. Ondertussen schreef een ander groepje het scenario voor de Podcast die ze vandaag gaan opnemen. De kinderen van het toneeltje gaan zich omkleden terwijl meester Urbain de computer opzet. "Ook de ouders van deze kinderen zijn heel enthousiast over wat we in Podcasts maken. Dat merk je bijvoorbeeld aan het materiaal dat de kinderen voor deze opnames van hun ouders mogen meebrengen", vertelt meester Urbain.

Rani met rugzak, stafkaart en vergrootglas begint: "We zijn op schoolreis geweest naar de grotten van Han en Dinant. Ik ga jullie wat vertellen over de kabelliftjes…." Wat volgt is een heus toneelstukje met verschillende korte scènes : een interview met de gids, de machinist treinbestuurder, een geoloog….. Alles ontstaan in de fantasie van de kinderen na het bezoek aan de grotten. En ook alles zelf geschreven en geënsceneerd. Elke scène wordt eerst gespeeld zonder camera en bij de tweede of derde poging opgenomen. De medeleerlingen zitten aan hun bank. Geleidelijk aan schuiven ze met hun stoel dichterbij om beter te kunnen zien.

"Okay, alles staat erop." De meester is zichtbaar tevreden. "Nu gaan we in groepjes aan de Mac's de Podcast maken." Dit is duidelijk niet de eerste keer. Kwiksnel staan de vier computers op. Meester Urbain toont via de beamer de verschillende stappen om de podcast te maken. De leerlingen doen wat hij vraagt. Zonder gezeur, zonder gevloek. Deze kinderen lijken heel handig. "Ze zijn er inderdaad allemaal snel mee weg", legt meester Urbain uit, "een Mac werkt immers heel intuïtief. Lang zoeken in mapjes is niet nodig, want alles staat in vensters op het scherm."

We zijn anderhalf uur later. "Volgende keer, zetten we het filmpje van vandaag naast de beelden. Dan maken we er nog een muziekje bij. Daarna kiezen we samen welke Podcast we het leukst vinden en die zetten we dan op de website", beëindigt meester Urbain de les.

““ De kinderen werken heel vlot met de Macs. Een Mac werkt immers heel intuïtief, lang zoeken is niet nodig.””

Urbain - leerkracht

Niemand heeft tijdens de les ongeduldig op zijn stoel zitten schuiven, niemand verveeld naar het plafond zitten staren. Iedereen was geboeid bezig, en iedereen kwam aan bod. "Dat is net mijn bedoeling," beaamt meester Urbain. "Wat de kinderen hier doen is heel creatief. Daarvoor hoeven ze geen tekentalent te hebben of volleerd muzikant te zijn. Toch maken ze de muziek bijvoorbeeld helemaal zelf in Garageband. Dat vinden ze fantastisch en iedereen kan het!"

Zouden de leerlingen op deze manier meer opsteken van een les of van de schoolreis? Sommigen knikken heel overtuigd ja, anderen vinden dan weer van niet. Maar allen vinden ze deze lessen enorm leuk en boeiend. De grotten van Han en hun uitstap gaan ze zeker niet zo snel vergeten. Al "spelend" en doend hebben ze heel veel geleerd en zullen ze er veel van onthouden