Graham Watson: de ontsnapping
Digitale revolutie
Sinds hij vijf jaar geleden is overgegaan op digitale fotografie heeft Watson geleerd hoe belangrijk het is om er ook na de finish bij te zijn voor een “tweede etappe” in de mediaruimte om de foto’s van die dag te sorteren, te selecteren en naar klanten te sturen.
“20 of 30 jaar geleden ging ik naar de Tour de France en kwam drie weken later terug met 40 filmrolletjes in mijn zak”, lacht hij. “Niemand eiste meteen foto’s. Wachten was heel normaal. Met de komst van de digitale fotografie is dat allemaal veranderd.”
Watson bewerkt zijn foto’s onderweg om het aantal tot een minimum te beperken, maar gemiddeld stapt hij toch elke dag met zo'n 300 originele jpeg-afbeeldingen van zijn motor. Om dit aantal zo snel en efficiënt mogelijk te organiseren haalt hij ze door Aperture. “Een van mijn favoriete voorzieningen in Aperture is de mogelijkheid om foto’s te “stapelen”. Sportfotografen maken opnamen in series, zeg een stuk of acht in één of twee seconden. Aperture leest de tijden waarop de foto’s zijn gemaakt en groepeert ze op basis daarvan, zodat je snel de beste foto uit een bepaald stuk van de wedstrijd kunt kiezen.”
Watsons postproductieworkflow verloopt ook soepeler dankzij zijn vlekkeloze opnametechniek, die volgens hem te danken is aan de strenge training die hij heeft genoten. “Ik ben absoluut niet volmaakt, maar aan mijn foto’s hoeft niet zo gek veel meer te gebeuren”, zo legt hij uit. “Dankzij mijn opleiding als portretfotograaf is de compositie van mijn foto’s altijd in orde en is de belichting eigenlijk altijd precies goed. Het enige wat ik dus hoef te doen is de beste foto uitkiezen.”
En als hij iets aan een foto wil veranderen, komt Aperture te hulp. Watson is vooral dol op de functie om foto’s recht te maken. “Als je een foto hebt die niet helemaal horizontaal is, kun je dat eenvoudig corrigeren, een fantastische uitvinding. Maar ook als je een opname hebt met een perfect rechte horizon, kun je die nog spectaculairder maken door de hoek iets te veranderen.”
Dringen geblazen
Nu wielrennen wereldwijd steeds populairder wordt, is de concurrentie tussen de 200 Tour-fotografen (van wie er 15 op een motor rijden) bijna net zo groot als tussen de renners in de wedstrijd die ze vastleggen.
“De grootste uitdaging op dit moment is om te zorgen dat je werk houdt: door de komst van digitale technologie kan iedereen wielerfoto’s maken”, licht hij toe. “En de concurrentie wordt steeds beter. De professionals hebben het nog steeds voor het zeggen, want zij hebben de klanten, de contacten en toegang tot de grote wedstrijden. Maar het verschil wordt steeds kleiner. En niet iedereen weet een goede foto te onderscheiden van een uitstekende foto.”
Ondanks de langere werkdagen en de toegenomen concurrentie is Watson niet van plan binnenkort van loopbaan te veranderen. “Voor mij is fotografie een excuus om te kunnen reizen en het hele spektakel rond de wedstrijden mee te maken”, zo vertelt hij. “Je reist de wereld rond en kunt ook nog genieten van een prachtige sport. Ik heb het getroffen.”